To stroke (while keeping a distance)

TO STROKE (WHILE KEEPING A DISTANCE)

Het is 25 maart. We zitten in het begin van onze quarantaine-tijd en leven nog in de illusie dat de hele wereld over twee weken weer verder kan gaan zoals we gewend zijn. De gezichten van Floor en Rosanne – mijn samenwerkingspartners binnen de reeks Openbare Lessen: Kunst & Geneeskunde – verschijnen één voor één op mijn beeldscherm. We zwaaien naar elkaar. Terwijl we de verschillende agenda-punten afgaan, praten we af en toe uit enthousiasme door elkaar heen. Eigenlijk niet anders dan dat bij onze reguliere live vergaderingen gebeurt. “Wat fijn dat we elkaar nog digitaal kunnen spreken en zien! Ja, wat een geluk.”

Het is 25 maart en we zijn blij dat we nog met anderen mogen afspreken. Weliswaar op 1,5 meter afstand, maar dan kun je elkaar in ieder geval echt zien en spreken. We maken eindeloze wandelingen met vrienden. Genieten van de natuur. Focussen ons op het gesprek met elkaar. “Fijn dit. Heel fijn.”

Het is 25 maart en we leven van dag tot dag. We weten nog niet dat we de komende weken steeds vaker zullen merken dat je alle nuance mist als je na een digitale meeting niet even een hand op iemands schouder kan leggen. Dat we gaan beseffen hoe veelzeggend het is als iemand bij een handdruk iets steviger in je hand knijpt om sympathie te tonen. We hebben nog geen idee dat we binnen enkele weken wandelingen met vrienden beginnen te mijden omdat het te confronterend is dat je elkaar na afloop niet aan mag raken. We weten nog niet hoe wanhopig we worden als je een vriendin geen knuffel mag geven als zij begint te huilen.

Het is 25 maart en het heeft prioriteit om het Corona-virus onder controle te krijgen. Maar we realiseren ons nog niet wat de mentale gevolgen gaan zijn van sociaal en fysiek isolement.  Vooral voor de mensen die alleen zijn, met hun eigen angsten en twijfels. We hebben nog niet nagedacht over de fysieke gevolgen van deze stress.

Het is 25 maart en vandaag zou eigenlijk de derde Openbare Les: Kunst & Geneeskunde plaatsvinden. En ironisch genoeg stond deze les in het teken van het onderwerp ‘Touch.’ Medisch antropoloog Anna Harris en kunstenaar Eva Spierenburg zouden vandaag in gesprek gaan over de rol die aanraking speelt binnen hun verschillende werkpraktijken.
De Openbare Les is uitgesteld, maar tegelijkertijd voelen we de urgentie voor deze bijeenkomst steeds groter worden. In tijden van crisis en zeker in tijden van quarantaine is de behoefte aan aanraking sterker dan ooit. Kunstenaar Rosanne van Wijk, die als moderator op zou treden tijdens de Openbare Les, heeft daarom op een andere manier een werk van Eva Spierenburg uitgelicht. De beschrijving van het werk is opgenomen in de Onzichtbare Collectie van Marres, Huis voor Hedendaagse Cultuur. We nodigen jullie allemaal uit om dit werk alvast te ervaren via de link, in afwachting van een nieuwe fysieke ontmoeting bij de Jan van Eyck Academie. 

Ik denk nu vaak na over hoe we zullen aanraken en elkaar zullen begroeten in de toekomst. Het voelt alsof dit nooit meer hetzelfde zal zijn als hiervoor. Alsof we de performance van handen schudden niet meer oprecht en vanzelfsprekend kunnen blijven spelen.”
–Rosanne van Wijk

 

Pieternel Fleskens
Onderzoek & Educatie, Jan van Eyck Academie

 

 

Beeld: Eva Spierenburg, foto: Jan-Kees Steenman 

Nieuwsbrief

Van Eyck Academie

×
Hierbij geef ik me op voor de Van Eyck nieuwsbrief